
Það virðist vera að þetta blogg sé að stefna í e-ð hundablogg en það er auðvitað alfarið Móða að kenna. Binni er að koma inn aftur stórhugaður og virkilega gaman að sjá smá comeback frá honum, ótrúlegt að Raggi sé ekki búinn að kommenta (fatlafól). Ég er ekki búinn að vera of duglegur að blogga en þegar maður er að reka verslun einn og með 12 vikna hvolp sem er með rambó gen í sér þá á tíminn nokkuð auðvelt með að hverfa frá manni hreinlega.
Móði hefur annars verið að standa sig nokkuð vel fyrir utan nokkur "setback" en það er bara við því að búast þegar maður er svona ungur, æstur og glaður. Nýjasta atvikið átti sér stað í gærkvöldi, ég og Móði vorum bara að slappa af fyrir framan sjónvarpið eftir kvöldmat og göngutúr. Móði á það til að leggja hausinn á sófaborðið mitt og horfa á sjónvarpið með mér, maður sér augun á honum og stundum höfuð líka elta vissa hluti á skjánum. Allavega... ég fattaði það allt í einu að ég var með í þvottavél og varð að hengja upp úr henni, rölti niður í þvottahús og afgreiddi það verk eins og meistarinn sem ég er, þegar ég kom upp þá liggur Móði í bælinu sínu að naga e-ð eins og vanalega... svo sá ég... þetta var síminn minn! Á innan við 5 min þá náði Móði að gera þetta við símann minn:

Ég náði að fá helvítið til að virka aftur í gærkvöldi eftir smá aðgerð en lyklaborðið virkar ekki alltaf og bakhliðin er hreinlega ekki til staðar lengur... takk Móði! Það þarf auðvitað ekki að taka það fram að á meðan á þessu stóð voru eftirfarandu hlutir við bælið hans Móða: 2x nagbein, 2x nagkaðall og plast hamborgari (hundadót sem með "flautu" í). Ekkert af þessu var nægilega áhugasamt þannig að síminn minn varð fyrir valinu...
Uppeldið heldur áfram...